Ben şimdiye kadar hep eşyalarımı unuttum bir gün okula çantasız gitmişliğim bile vardır anahtarımı bir dönem 10-12 yaşlarım arası haftada 3 kere unuttum mesela ama Dedemin benimle ağzıyla değil gözleriyle konuşmasını unutumadım hiç.Bir kere Konyada 4. sınıftayken Devlet tiyatrolarında Öğrenci sanatçı statüsüyle çalışıyorum ilk maaşımla kendime bir Zippo hediye ediyim dedim böyle tribal desenli hoşuma giden bir Zippo aldım kendime 2 gün sonra sahnenin yanındaki çardaklarda unuttum 1.5 saat içerisinde sırra kalem bastı unuttuğumu bile unutmuştum halbuki bu yazıya başlayana kadar ama Anneannemin bana her gün yaptığı patates kızartmalarının ve mantı makarnasının tadını hiç unutmadım.Şu aralar kendimi unutmaya çabalıyorum zaman zaman ama kardeşim herşeyden öte şuna inan sende benim içimdesin her yerde benimlesin gözlerinim bu dünyadaki sözlerinim kimi zaman. Unutma unutmak benim için eşyalarda başladı eşyalarla bitti her zaman.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder