Babam bana bir gün bir öğüt vermişti "Yalın bak senin elinde su dolu bir sürahi olabilir ama karşındakini bardağı kadar su vermek zorundasın yoksa ziyan olur " bunu anlamamak için ne kadar uğraştım anlatamam ve sonunda yine yaşam bana bunun böyle olduğunu en acı şekilde gösterdi.
Her sevdiğim insana uzun yollardan sonra doldurduğum sürahimle koşa koşa gidiyorum bugüne kadar genelde çay bardağı şeklinde karşımda olmuşlar şimdi şimdi fark ediyorum ben onlarda da sürahi var sanıp doldurdukça dolduruyorum lakin ne yazık ki ben ne kadar doldurursam o kadar ayaklara dökülüyor yaşanmışlıklarım
Çok büyük bir hata yaptım ama nerde diye düşünüyordum sonunda buldum. Babamın sözünü dinlemeyi unutmuşum.
Şimdi durum daha da kötü çünkü sinirlenip sürahimi kırdım bunun üzerine karar verdim çay bardağı ile başlamaya yetmezse büyütmek lazım diye düşünüyorum ve yol alıyorum çay bardağımı doldurmak için uzak diyarlara.
Ben en çok insanlara inandım
Sessiz yarınları bu yüzden kucakladım
Ben en çok aşkı sevdim
Sevgileri bu yüzden yitirdim
Beni ben yapan kattığım değerler sandım
Aslında kaybettiğim değerlermiş
İnsanlara,aşklara,kendime küstüm.
d.D. Yalın Kuleyin
